„Морав да работам во локален маркет, иако имам две дипломи: Сега знам како е да се биде од двете страни на касата и тоа ме смени“

admin22

„Додека трошев 100.000 долари и учев напорно за да заработам два степени, никогаш не сонував дека ќе завршам како благајник во локална самопослуга, но ми требаше работа“, започнала со признанието Никол Џонсон.

Една година порано, таа ја напушти својата работа во областа на маркетингот, бидејќи имаше впечаток дека работи само за да ги плати трошоците за чување деца.

– Исто така, ми беше тешко да бидам таму за моите деца и нивните училишни настапи. Годината кога не работев го скрши нашето семејство финансиски и морав да се вратам на работа. Имав идеја дека тоа е нешто што би го правела навечер кога сопругот ќе се врати дома.

На тој начин, ние целосно би ги елиминирале трошоците за чување деца и јас сепак би внела пари во куќата. Тоа ми го понуди локална продавница во богат град, каде едвај сме можеле да си дозволиме да живееме – пишува Никол за „Хафпост“.

Се вработи истиот ден кога се пријави и една недела подоцна започна со ноќни смени.

– Мислев дека сè е едноставно, додека супервизорот за обука ми објасни како да го поздравувам клиентот, да наоѓам кодови и да пишувам производи. Но, тоа не беше едноставно. Супервизорот за смена дојде две недели откако започнав и ми предложи дека трошоците што ги „влечам“ низ касата се мали и додаде дека „јас сум одлична со клиентите“.

Тој се обидуваше да биде љубезен, а јас бев преплашена. Идејата да ме поправи 19-годишно дете на кое би можела да и станам мајка беше ужасна. Се убедив дека не е ништо страшно и плачев на пат кон дома – сведочеше Никол.

На почетокот на следната смена, слушнала како некој глас вика како се дере.

– изнервираната жена ги стави производите на лентата, тоа беше мешавина од храна за забавата – пијалоци, хартиени чинии, закуски. „Не знаев дека работиш овде“, рече таа. Таа знаеше затоа што и реков кога го оставив син ми пред училиштето. „Колку голема причина да излезам од дома и да се одморам од децата“, рече таа.

Со месеци пред тоа, се видовме на билетарницата и разговаравме за собирање средства за училиштето и акцијата што ја организираше. Таа не мораше да работи. Нејзиното семејство живее добро, иако во куќата имаат само еден вид приход – пишува Џонсон.

Се сеќава дека криеше купони тој ден, кои ги зеде под вреќа со ориз, кога виде дека истата жена и се приближува.

– Мразев што сега бев од другата страна на касата и ја служев. Престанав да слушам што зборуваше и се фокусирав на „сигналите“ на машината за пишување на производот. Можев да бидам пријателски или совесна, не бев способен и за обајцата. Сфатив што ме оттргнува од касата и не можев да верувам колку сум ужасен во ова. Ќе мавтав без да и објаснам дека оваа работа не е начин да избегам од моите деца, туку дека има потреба – пишува Никол.

Таа работа и дозволуваше да работи навечер и да заработува пари потребни за плаќање на сметките.

– Како и многу богати клиенти на кои им служевме, мислам дека и таа не можеше да го разбере тоа. Поминаа неколку недели, се обидував да напредувам и ги меморирав кодовите на производите. Колегите ми помогнаа, но сепак се криев кога дојдоа мајките што ги познавав. Направив и други работи во продавницата за да ја избегнам мајка ми, адвокат што го познавав – објаснува жената.

Таа понуди да ги стави производите на полиците, иако понекогаш беше уште потешко да се скрие на тој начин.

„Јас сум писател“, му реков на еден случаен човек еден ден, иако тој не ме праша. Купуваше скапо шише пијалок. „Те молам, не ставај леб на дното од торбата“, рече тој и му се врати на телефонскиот повик. Тој не ме погледна, ниту еднаш, во текот на целата трансакција. Бев способна за повеќе од да пишувам и пакувам намирници, сакав да врескам, но сњ воздржав. Ова не беше вистинската работа за мене. Го притиснав копчето за да ја стартувам лентата и се изгубив во шумот на продавницата – пишува Никол.

Таа работеше претежно ноќе и во недела. Со недели беше потешко да се избегнат погледите на познатите луѓе, бидејќи голем број семејства што таа ги познаваше купуваа токму тој ден.

– И, само во неделата се расипав. Не ми беше стенкање и лелекање, јас само тивко плачев додека го туркав „возот“ со колички до каде што стоеја. Беше Ден на мајката и заборавив да побарам слободен ден. Луѓето брзаа покрај мене, врнеше дожд, а елекот што го носев беше влажен. Како што стигнав овде, се прашував, ги бришев солзите и конечно си признав што се обидов да го сокријам од другите – се срамев од мојата работа – беше искрена Џонсон.

Во тоа време, таа имаше семејство од 40 години. Таа потроши илјадници долари на школување и никогаш не сонуваше да турка инвалидска количка од пазарот.

„Дали си добро?“, Праша еден колега. Таа секогаш работеше во продавницата, ја ставаше раката околу моето рамо и ме носеше во просторијата за одмор. Луѓето со кои работев носеа вреќи со училишен прибор за моите деца, нудеа совети за брак и родителство, споделуваа љубов кон хорор филмовите и ме уби чуството кога сфатив дека додека бев лута на моите клиенти затоа што ме судеа, бев бесена и кај нив.

„Ти, момче – спакувај ги намирниците вака, никој не те научил ништо“, му рече жената на момчето што работеше со мене. Бев згрозена, сакав да и кажам дека младиот човек што го омаловажуваше избегал од зафатена земја од војна – вели Никол.

Таа додава дека конечно дознала дека луѓето кои до неодамна и служеа храна и и дозволуваа да зема што е потребно секој ден, не се разликуваа од неа.

„Бев премногу вовлечена во моите привилегии за да го реализирам тоа – сè додека не станав една од нив. Работев таму три години и ја напуштив продавницата затоа што се вработив во едно локално училиште. Неодамна застанав да купам храна и се сретнав со мојот поранешен шеф.

Многу им недостасува да работат со мене, вели тој. Реков и мене ми недостигаат и го мислев тоа. Јас не сум истата личност што бев пред да се вработам на пазарот. Сега знам како е да се биде од двете страни на касата, соочен со предрасуди и заблуди. Се надевам дека нема да го заборавам тоа каде и да сум и што и да правам во иднина – заврши Никол.

Loading...
Next Post

Kaте “Нели ти pekов” после 18 години проговори околу шпекулациите за нејзиниот сопруг

Кате Танева, “Нели ти реков” е присутна на нашата музичка сцена повеќе од дваесет години. Испеа многу хитови, меѓу кои најпознат е “Запри дожду”, а има учества и на најпознатите фестивали во Република Македонија, од кои највпечатливи се настапите на Валандово. Денес Кате е сопруга и мајка. Таа со семејството […]